Content


شعله‌ای در یلدا


حتی اگر شصت و پنج شب یلدا هم گذشته باشد، بزرگداشت مردی که مرارتِ تکفیر و تبعید را به جان خرید تا منّت‌پذیر طلوع صبح صلح و مدارا باشد، آغازی ستودنی است؛

آری آغاز! در روزگاری که ارباب بی‌مروتِ دیانت و قدرت، عزلت و غربتِ مبشران صلح را به جشن نشسته‌اند، نکوداشت آغاز حیات‌شان را باید به سنّت بدل کرد.

هویّت عبدالکریم سروش را « روشنفکری دیندار» می‌شناسند، اما در منظومه نظری و عملی او، تأکید بر هویّت، جای را بر حقیقت تنگ نمی‌کند.

او در 25 آذرماه 1324 (عاشورای سال 1365 هجری و 16 دسامبر 1945 میلادی) به دنیا آمد و سالیان درازی است که آزادی و ایمان را می‌ستاید و از دین‌پژوهی تا فلسفه علم و از سیاست-نامه‌ تا قمار عاشقانه، در قامت یک سکولار سیاسی (و نه فلسفی)، هماره به دنبال آن بوده است که مردمان «همچون سرو و سوسن آزادی کنند» و بر ضیافت بی‌منتهای هستی بنشینند و خدا را از دریچه تنگ چشم آنان نبینند که « بر ستون شریعت، سقف معیشت بنا کرده‌اند. »

او در تابستان سالی که سبز و سرخ گذشت، خدا را گواه گرفت : «من که عمری درد دین داشته‌ام و درس دین داده‌ام، از بیداد این نظام استبداد آئین، برائت می‌جویم و اگر روزی به سهو و خطا اعانتی به ظالمان کرده‌ام، از تو پوزش و آمرزش می‌طلبم. »

شاید آنچه او در ستایش مولانا گفته است، به گونه‌ای درباره خود نیز صادق باشد: «عادتاً چنین گمان می‌رود که مولانا در مثنوی، یک معلّم است و در دیوان کبیر، یک عاشق.  آنجا ادب درس دادن را رعایت می‌کند و این‌جا « بی‌ادبی» دل دادن را؛ که « ادب عشق، جمله بی‌ادبی است ». این سخن، حق است و هر کس توفیق مطالعه این اسفار معنوی و الهامی را یافته باشد نیک می‌داند که در آن دو کتاب با دو مولانا روبروست: یکی مولانای عالم و دیگری مولانای عاشق.»

و اینک اما جمعی از اصحاب قلم و هنر و معرفت، علیرغم فرصتی بسیار کوتاه، دعوت این ضیافت را اجابت گفته‌اند تا شصت‌وپنجمین زادروز «سروش متفکر» یا « سروش عاشق» را به شادی بنشینند و کدورت‌ها را به عظمت و کرامت فرو بنشانند و در پیشگاه دشمنان مدارا، قامت افراشته‌ی روشنفکری و آزادی‌خواهی را به رخ بکشند و طرحی نو در آشنایی و عاشقی دراندازند.

قدردان میهمانان بزرگوار این جشن- نامه و میزبان مهربان آن (روزآنلاین) هستیم و بر امانتداری این مجموعه، از بخت شکر داریم و از روزگار هم … و  این « آغاز» را به فال نیک می‌گیریم.

محمدجواد اکبرین – سپیده کلانتریان

دوشنبه ۲۹ آذر ۱۳۸۹

بالا